ماهِ من

نگاهش کردم... آنقدر نگاهش

کردم تا دیگر ندیدمش..   


فریاد زدم از وحشتِ تنهایی.. از

وحشتِ نبودنش.. ندیدنش     
  

آنقدر فریاد زدم تا گلویم سوخت..

و از آتش این غریوِ چیزی باقی نماند   


جز خاکسترِ سکوت...   



حالا آرامم... و می روم تمامِ

حجمِ نرفته ها را..  


اما چه تاریک است راهِ من...


وقتش رسیده که بیرون آیی


از حصارِ تنهایی خویش


"ماهِ من" !

__________________
هرگونه برداشت از مطالب با

اجازه و هماهنگیِ نویسنده ی

وبلاگ مجاز است.